29-07-04

Schaar

Het was een tafereel dat ik wou onthouden. Zeg maar niks, zei ik. Ik ging voor haar staan en legde mijn klamme hand op haar voorhoofd toen ze eindelijk in de richting keek van het schilderij. Ik zag hoe de hand die bij mijn lichaam hoorde lichtjes trilde en zich, om niet te bewegen, leek in te houden op haar huid. Alsof ik haar nog even, heel even, wou behoeden voor wat ze te zien zou krijgen. Alsof ik bang was dat ze meer zou zien dan ik zelf ooit had kunnen opmerken tussen al die plooien, al die rimpels van verf. Of minder. Toen ging ik opzij zodat ze alles in zich kon opnemen. In een flits herkende ze wat ze zag. Het verraste me niet. Er ging een warme stroom door me heen. Energie, verdoving, iets dat zacht was als eksaltatie… Noem het maar, van alles wat. Het geheel van al die dingen samen was mooier dan ieder deel afzonderlijk. De blik van de mensen kan zwaar wegen. Maar dit had niets van dat alles. Dit was licht. Soms is het leven mooi. Een stroom van gelukzaligheid schoof in mijn lichaam op. Alles viel op zijn plaats. Hier mocht, ik zei het graag en opgelucht, weer de schilder wonen. De Schilder met de Schaar in het volle huis van Zijn Grote Vakantie...

23:56 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.