26-02-04

Alles wat meer is

Toch maar raar, vind ik. Heel raar hoe snel de tijd vooruitsnelt, en hoe normaal wij dat vinden. Hoe wij dat bijna niet merken. Vliedend, ijlend van de ene leegte naar de andere, nergens heen, nergens vandaan… Het is, merk ik, al van midden vorige maand geleden dat ik hier nog ’s iets van mij heb laten horen. Niemand heeft mij blijkbaar gemist. En da’s opperbest! Daarmee valt te leven! Nothing on my radio. Bye Bye World. De weken vliegen intussen voorbij alsof ze niets anders doen. Voorwaar, voorwaar, toon mij wat je hebt gedaan! Zeg mij wat je uitgevreten hebt… Alles wat meer is dan niets is iets! Is meegenomen. Over het licht heb ik in elk geval niet meer te klagen. Af en toe staan van dit schildershok al alle deuren open. Wagenwijd. Opperste onbezorgheid stroomt dan binnen! En grote onbezonnenheid. Veel hoofdletters ook. Een soort vroege lente die siddert in de lucht! Al kan dat dan weer niet gezegd zijn van de voorbije dagen. Evenmin van vandaag trouwens. Ik hoor vanmorgen de vogels zingen in de late sneeuw. Iets later, stenen tegen de ramen. Tikken van breinaalden. Hagel. Veel tijd om mij te ergeren heb ik de voorbije weken al evenmin gehad. Met lede ogen naar de wereld moeten kijken. Meer bij die vervloekte bloody tandarts gezeten dan ergens elders. Met spijt moet ik hier verklaren dat ik nooit, maar dan ook nooit meer dezelfde zal zijn. Door de man met het knerpend beiteltje ben ik een “nieuwe mond” ingezet. Ik mocht er vroeger niet eens aan denken, een kunst-gebit. Net goed voor iemand die met kunst bezig is! Het zal me leren, een prothese… Het woord klinkt net zo steriel als de handen van de tandarts er uit zagen. Maar geholpen heeft het wel. Al moet ik wel, plots een klein kind gelijk, weer opnieuw leren spreken. Schitterend is dat. Na zoveel jaren nog ’s een keer je eerste woordjes leren zeggen! Verf. Borstel. Water. Bal… Het slist allemaal nog wel een beetje, maar spreken! Weer kunnen spreken… Je weet echt niet wat je mist! 

 

Ps. Dat (rot-)stukje over dat rotkarakter van Paul Gauguin volgt wel een andere keer. Maak je niet ongerust. Weet immers dat alleen Stilte je kan redden!

08:10 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |