29-07-04

Schaar

Het was een tafereel dat ik wou onthouden. Zeg maar niks, zei ik. Ik ging voor haar staan en legde mijn klamme hand op haar voorhoofd toen ze eindelijk in de richting keek van het schilderij. Ik zag hoe de hand die bij mijn lichaam hoorde lichtjes trilde en zich, om niet te bewegen, leek in te houden op haar huid. Alsof ik haar nog even, heel even, wou behoeden voor wat ze te zien zou krijgen. Alsof ik bang was dat ze meer zou zien dan ik zelf ooit had kunnen opmerken tussen al die plooien, al die rimpels van verf. Of minder. Toen ging ik opzij zodat ze alles in zich kon opnemen. In een flits herkende ze wat ze zag. Het verraste me niet. Er ging een warme stroom door me heen. Energie, verdoving, iets dat zacht was als eksaltatie… Noem het maar, van alles wat. Het geheel van al die dingen samen was mooier dan ieder deel afzonderlijk. De blik van de mensen kan zwaar wegen. Maar dit had niets van dat alles. Dit was licht. Soms is het leven mooi. Een stroom van gelukzaligheid schoof in mijn lichaam op. Alles viel op zijn plaats. Hier mocht, ik zei het graag en opgelucht, weer de schilder wonen. De Schilder met de Schaar in het volle huis van Zijn Grote Vakantie...

23:56 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-06-04

Hoofdstroom

De laatste van juni! Heb ik hier naar uitgekeken? Zeker heb ik hier naar uitgekeken. Elk jaar wat intenser, wat voller. Elk jaar wat ouder, - dodelijker vermoeid, ik geef het toe, steeds vaker dus tussen hangen en wurgen - kijk ik reikhalzend uit naar het einde van juni. Haalt ie het of haalt ie het niet… De schoolpoort heb ik dit keer wel heel erg letterlijk dichtgeklapt. Met een klap! En in een jaarlijks ritueel hoorde ik ook nu weer het laatste krijtje knakken tussen mijn meesterlijke vingers. Knak! Want, zeg mij, wat heb ik in het voorbije jaar geleerd dat ik al niet wist, wat heb ik opgestoken van mijn eigen lessen? En nu, alsof het niet meer op kan, alsof het helemaal mijn eigen grote verdienste is, ligt daar weer in het verschiet de warme weelde van twee volle vrije maanden. Voor het grijpen. En niets aan het hoofd dat niet aan het hoofd moet zijn. Tijd is wat ons onderscheidt, tijd is wat ons tot mensen maakt. Groot de vakantie die nog moet beginnen! Om maar meteen onder een goed gesternte te beginnen zijn we ook nu weer – het kon niet vlug genoeg - de auto ingedoken. Ook dat is een ritueel van jaren ver. Er even, eind juni-begin juli al meteen al enkele dagen tussenuit te knijpen! Uit te waaien! Alsof we voorsprong willen nemen op wat nog moet komen! Wandelschoenen, fietsen mee, kaawel en kaawee… Weg! Eindelijk weg uit dat vervloekte atelier, weg van al die uur- en lessenroosters, dat zure trage doen van ladders en van leren. Weg met de trage domme moppen uit leraren- en andere kamers. (Waarom de koeien Museeuw telkens weer willen volgen? Omdat ze hem nog kennen van bij de veearts natuurlijk…). Weg dus en kijken waar het schip dit keer wil stranden. Een plek aangewezen op een kaart en hier, nergens elders, aangekomen. Hier is waar ik zit nu, geheel en al residerend als een kleine gekrompen koning in Hotel Villa Mérode. Het kon net zo goed Heppen, Kleine Brogel of Zoerle Parwijs geworden zijn. Het kon ook de andere kant, de zee, geweest zijn maar het is hier en niet verder geworden. Meeuwen-Gruitrode, dorp van zielen en van zeilen. Niet eens zo heel ver van bij ons thuis. Amper 1000 steenworpen ver. Of iets meer, ik wil er af zijn. Maar het is hier en niet thuis. Het is voorbij de heuvels en dat is wat telt nu. Tessenderloo-sjemie voorbij, kamers verdeeld en ingenomen (“kinderen hier, mensen daar”). En in Bree dat we nog kennen van destijds en toen (en ook al niet eens zo heel ver hier vandaan) het al meteen breed laten hangen. De val van Ikaros in de Nieuwstadstraat en daarnet nog. In ’t Sythof een lofzang aangebroken op zoet en zuur. Aardbei en sojascheut, niets past beter bij elkaar voor wie tijd heeft zoet te maken. Meer hoeft het voor ons, arme boergondiërs, niet te zijn. Aardbei en sojascheut! Aan de vooravond van de grote vakantie moeten we rusten en ons inlaten met en wennen aan een zomerleven vol beloftes. Immers: Een zee van tijd. Immers: Mogelijkheden zat. Straks wenden we alsnog de steven en hijsen ons op de weg naar Werchter. Mainstream met grote M, ik weet het wel, hoofdstroom maar kaarten hebben we wél! Hopelijk krijgen we de heer Bowie alsnog te zien (trek toch gewoon die schouder weer in de kom, David). Zeker zien we Polly Jean en Tortoise. En… en daarna, na het gestrompel op de wakke weide, stoom ik meteen maar door, helemaal en recht naar London. Met rugzak en ticket op bezoek bij Tuymans en Hopper, broederlijk aan elkaar gekoppeld en gelinkt. Een eer voor de man uit Antwerpen die laatst nog zei dat ook de kunst een ratrace geworden was, die ook hem, zelfs hem te pakken had… Wat hadden wij dan gedacht. Dat hij daaraan ontsnappen kon. Ook William Klein in datzelfde Antwerpen wil ik niet missen van de zomer… En nog zoveel dingen meer… Opgaan, verzuipen wil ik in die zomer. Alsof het telkens weer de laatste keer kan zijn. Maar eerst toch nog even hier. Languit in Meeuwen-Gruitrode. Twaalfduizend en zoveel zielen, pendelaars, forenzen, gothische kerk, valleien, beken, holle wegen… Heide en ven. Van heinde en ver zijn we niet gekomen, maar het is hier en niet elders. Uitkijkend over tarwevelden zonder einde valt hier helemaal niets te beleven. En juist daarom. Juist daarom zijn we hier. Drie dagen aan het eind van juni. Overdag maken we zwerftochten waar we niets van begrijpen. We staan versteld van onszelf en van elkaar. En ’s avonds, bij de ingehouden verhalen, bij al dat ingetoomde, kijken we uit en stellen ons voor hoe het zal zijn straks, als het grote branden van augustus voorgoed zal beginnen.

09:05 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-05-04

Verf? Kunst?

Het is eens wat anders: photoshoppen voor de goede zaak. Niemand hoeft zichzelf weg te stoppen dus sluit ook ik mij vandaag graag - Anoniem en Meester als altijd - aan bij wat velen, (via via via via via… ) mij al uitgebreid hebben voorgedaan. Een kleine collage op zaterdag, een affiesjke ter lezing en ter lering!


15:15 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-04-04

Vierman

Vierman! Het gebeurt wel vaker dat ik hier (in dit drommelse krocht vol licht, én kunst én klieverij) net voor de middag mijn vriend Vierman op bezoek krijg. Jawel, steevast zowat omstreeks kwart voor twaalf, het zou er aan mankeren dat het vroeger was. De verlokkingen van de witte Porto net voor de middag, weetjewel. Want zo is ie wel onze Vierman, waarlijk en helemaal een heer om port mee te drinken! En vergis u niet, beste kunstvrienden, Vierman bestaat, ondanks de naam die ik hem hier vandaag geef, wel heel degelijk en helemaal in het echt. Taaie gast, kwaaie klant. Voor wie echt met hem wil communiceren, voor wie echt tot hem wil doordringen is het immers kwaad kersen met hem eten. Geert Vierman woont hier wat verderop in wat ik noem, de kernsplitsing van het dorp. Jarenlang was hij in een ander dorp hoofdonderwijzer en da’s hem redelijk aan te zien. Of liever, vooral aan te horen is het hem. Vierman brengt immers, als ie hierheen komt fietsen, altijd wel een paar partikuliere en belerende filosofietjes voor me mee. Exquis en exclusief. Nadenken over Nadenken. Abstract tot in het kwadraat en in de kist… Het is hem zowat op het lijf geschreven. En iemand jennen ligt hem ook al. Laatst opperde hij met redelijk veel verve opnieuw één van zijn doorwrochte stellingen. “Dat schilders het makkelijk hebben”, zo luidde het, “heel erg makkelijk. Schilders hoeven van nature niet na te denken… En als ze dat al doen dan doen ze het altijd achteraf…”. Ik stond hem bij die woorden even verwaaid in de vlakte aan te kijken… Even niet terug had ik. Een beetje pulkend, een beetje draaiend met de handen. Het leek wel een verdict. En misschien was het dat ook. Vierman kent me nogal, moetjeweten. Voelde ik me dan persoonlijk door zijn woorden aangesproken? Wellicht wel. In elk geval heb ik mij sindsdien al vaker betrapt op het wat nader bekijken van mijn eigen structuren, mijn eigen maniertjes en manieren van werken. Het gaat bij mij, éénmaal aan het werk, wel vaker met de grove borstel. Kolkend, striemend, voluptueus… Zonder schaamte de zotskap op de opperschedel. Monstertjes en demoontjes, ze komen maar. Krabbenkokertjes, kleffe kemeltjes, lieflijk gespuis. Opgetrokken, opgeschrokken uit de verf. Uit niets dan de verf…  En ha, wat zou ik, Vierman, wat zou ik iets veranderen. Laat de formule bij mij maar zoals ze is, never change a winning team, want sta me toe, steeds beter gaat het, eenmaal de winter en het gepiep voorbij, is er geen houden meer aan. Schilderen op zijn best, het is en blijft een vorm van uitbundig vegeteren. En zo wil ik het nog het liefste houden… Wie al teveel gaat nadenken vooraleer ie wat uitvreet is immers al van vooraf aan de pineut, de risee, de algehele verlamming nabij. Eerst wou ik nog geloven dat er iets mis mee was. Nu weet ik wel beter. Er is helemaal niks mis met dat schilderen van mij. Schilderen is een feest! Vierman heeft gelijk: schilders hoeven niet na te denken. En dat, mijn beste kunstvrienden, dat is zoals ik het een hele lange zomer lang uiterst uitbundig wil houden.


12:51 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-03-04

Voorjaarsontwaken

De laatste van maart alweer! Ik moet me nu echt wel haasten om ook “deze schitterende maand van maart” nog even op de “skynetkaart” te zetten. Alsof dat belangrijk is. Alsof… Enfin, dit maar om te zeggen dat ik hier (“hij die naamloos is in leven en werk, en dat graag ook heelhuids nog even wil blijven”)… dat ik hier zit uit te dijen als een lichaam in een heelal. Dezer dagen haal ik al mijn harten op. Het lijkt sterk op een roes nu. Alles verloopt zoals het hoort. Alles wat ik aanzet schiet op, schiet vooruit, schiet in geen geval aan zichzelf voorbij. Alles scherpt zichzelf… Alles… Lang geleden dat ik nog zo intens de illusie liep te koesteren dat al mijn werk niet vruchteloos is (en dat zelfs nooit maar even is geweest). “Bent u ooit nog echt verliefd geweest”, vraagt nu op dit eigenste moment, die onbeschaamde stem op de radio. “Natuurlijk, zegt het meisje aan de andere kant, “maar aan de structuur van mijn haar heeft dat niks veranderd”. Krul en kroeshaar, sluik haar of niet, schubben en klimaat, verhoogde vochtigheid…, de jongens van de wetenschap zijn weer aardig bezig. Daarna, Warren William Zevon, ook al een dode man. Keep me in your heart”. Ik gedenk… Maar wat ik alleen wou zeggen vandaag… Ik leef in de overtreffende trap vandaag… Waarlijk een excitable boy gelijk… En niets is daar vreemd aan. Zeker niet dat schitterend voorjaarsweer… Alsof alles maar blijft ontwaken. Zo het dat al niet veel langer was. De deuren van mijn armtierige werk- en rommelhok waarin ik zit en rook staan weer open als een poort. En dan is er de wind… De voorjaarswind die huishoudt boven de dorre droge velden van maart. Stuifzand, korrelaarde, poeder van stof… Er is iets in mij, een liefde voor dit vlakke land die nooit meer over gaat. Het sidderen in de lucht in maart… Dat is waarom ik van dit vlakke land blijf houden… Meer zelfs, heel goed mogelijk is het dat dit de reden is waarom ik er de voorkeur aan blijf geven om in een vlakte te wonen waar geen bergen zijn…


10:15 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-02-04

Alles wat meer is

Toch maar raar, vind ik. Heel raar hoe snel de tijd vooruitsnelt, en hoe normaal wij dat vinden. Hoe wij dat bijna niet merken. Vliedend, ijlend van de ene leegte naar de andere, nergens heen, nergens vandaan… Het is, merk ik, al van midden vorige maand geleden dat ik hier nog ’s iets van mij heb laten horen. Niemand heeft mij blijkbaar gemist. En da’s opperbest! Daarmee valt te leven! Nothing on my radio. Bye Bye World. De weken vliegen intussen voorbij alsof ze niets anders doen. Voorwaar, voorwaar, toon mij wat je hebt gedaan! Zeg mij wat je uitgevreten hebt… Alles wat meer is dan niets is iets! Is meegenomen. Over het licht heb ik in elk geval niet meer te klagen. Af en toe staan van dit schildershok al alle deuren open. Wagenwijd. Opperste onbezorgheid stroomt dan binnen! En grote onbezonnenheid. Veel hoofdletters ook. Een soort vroege lente die siddert in de lucht! Al kan dat dan weer niet gezegd zijn van de voorbije dagen. Evenmin van vandaag trouwens. Ik hoor vanmorgen de vogels zingen in de late sneeuw. Iets later, stenen tegen de ramen. Tikken van breinaalden. Hagel. Veel tijd om mij te ergeren heb ik de voorbije weken al evenmin gehad. Met lede ogen naar de wereld moeten kijken. Meer bij die vervloekte bloody tandarts gezeten dan ergens elders. Met spijt moet ik hier verklaren dat ik nooit, maar dan ook nooit meer dezelfde zal zijn. Door de man met het knerpend beiteltje ben ik een “nieuwe mond” ingezet. Ik mocht er vroeger niet eens aan denken, een kunst-gebit. Net goed voor iemand die met kunst bezig is! Het zal me leren, een prothese… Het woord klinkt net zo steriel als de handen van de tandarts er uit zagen. Maar geholpen heeft het wel. Al moet ik wel, plots een klein kind gelijk, weer opnieuw leren spreken. Schitterend is dat. Na zoveel jaren nog ’s een keer je eerste woordjes leren zeggen! Verf. Borstel. Water. Bal… Het slist allemaal nog wel een beetje, maar spreken! Weer kunnen spreken… Je weet echt niet wat je mist! 

 

Ps. Dat (rot-)stukje over dat rotkarakter van Paul Gauguin volgt wel een andere keer. Maak je niet ongerust. Weet immers dat alleen Stilte je kan redden!

08:10 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-01-04

Veel kwader op de wereld dan ik wil zijn...

Een man die de zware last van de “kreasie en het krejeren” op zich genomen heeft… Een man ook die zonder onderscheid meent, dag in dag uit, iets Nieuws te moeten maken, is niet alleen vaak aardig geschift; even vaak is ie ook allesbehalve leuk gezelschap. Niet voor een ander en niet voor zichzelf. Bovendien is het in het putje van januari koud en vochtig in het atelier en moet ik die ongezonde bruinkool nog dagenlang blijven stoken waardoor ik vaak amper aan adem kan komen. Enfin laat ons hopen dat ook dit winterlicht vroeg of laat aan ons voorbij zal gaan. Toch kleurt veel meer ergernis dan mij lief is mijn kommervolle dagen. Het zijn ook de gevaarlijkste momenten, die ogenblikken van diepe ergenis. Adrenaline in grote hoeveelheden maakt me vaak veel kwader op de wereld dan ik wil zijn. En da’s niet goed natuurlijk. Da’s niet in de perken te houden. Ik weet het ook wel. A. heeft onlangs lang op mij moeten inpraten om mij te verhinderen dat ik “in zo een vlaag van hier en ginder” het werk van een halve maand in het vuur ging gooien… Het is haar nog gelukt ook… En nu ben ik er nog blij mee ook. Ook Internet, moet ik toegeven, is zo een ontplofbaar iets voor mij. Die reactiesystemen van die blogs, olala… Daar moet ik echt af blijven… of ik bega ongelukken. Ik sla altijd weer mijn eigen ramen in als ik mijn impulsen zou volgen en stilte kan niet verbeterd worden… Dat zegt A. En ze heeft gelijk. Toch is het sterker dan mezelf. Ik erger mij dood aan al die domme en achterlijke en nu ook politiek voor mij in het geheel niet te pruimen blogs die bij Skynet uit de grond komen opschieten als was het jonge (bruin)kool… Want daar kom ik verdomme  natuurlijk ook altijd bij uit, bij Skynet. Gezien ik zelf hun systeem gebruik, betrap ik hun vlooien en heb ik mij ook nog te gedragen! Ik weet het… Wiens woord men… Dus moet ik me heel dikwijls inhouden om geen reacties achter te laten wanneer het me weer eens te bar wordt… Ontvlambaar heerschap hoor, ik. Okee zul je zeggen blijf dan daar weg. Gelijk heb je maar zo simpel ligt het niet altijd… Die verdomde rechterkolom die kun je soms toch echt niet negeren, toch? Dat werkt aanstekelijk. Al die nieuwe namen… Ach… Meer en meer begin ik bij al mijn adrenaline sympathie te krijgen voor mijn ouwe vriend Viaene.

Hij doet tenminste nog iets! Hij reageert tenminste nog op de komst van de mannen van het bruine inpakpapier. Dat stemt mij steeds milder tegenover PieterJan. Ook de meeste van zijn tellers heeft ie weggehaald, zie ik. Schoon gebaar toch. Een slechte mens kan het alvast niet zijn, hij schildert zelfs… Als ie nu ook nog wat zorgvuldiger gaat schrijven (“dat hij er maar een methode rond spinde”) en mijn naam daar weghaalt, heeft hij hier heel binnenkort een Anonieme Meester-Link verdiend. (Zo, ik heb het weer eens gezegd… De volgende keer moet ik het, als ik het niet vergeet, even hebben over het slechte karakter van Paul Gauguin…)


09:02 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-01-04

De Kunst is het (2)

De kunst is het ook om na zoveel reizen en city-trips opnieuw aan te knopen met de dagelijkse realiteit waar je voor een tijdje was uitgestapt. De kunst ook om om te gaan met het hernieuwde “thuisgevoel”. Alles wat je hebt achtergelaten staat je immers plotseling en abrupt opnieuw helemaal voor ogen. En nooit op dezelfde manier zoals je het had achtergelaten. De konfrontatie met het alledaagse zootje van elke dag dat je terugvindt in een weeklang verlaten atelier… Nee, ik kan het je verzekeren, die konfrontatie is niet altijd makkelijk. Zoveel dingen tref je opnieuw aan die je nu pas, en dat na heel lange tijd, weer lijkt op te merken… Dingen… Onaf. Afgebroken. Onvoleindigd… Het zal dan ook niemand verbazen dat ik er vandaag tijdens mijn atelieruren maar heel weinig van terecht heb gebracht. Vandaag ben ik, het is donker ondertussen, zowaar tot niks anders in staat geweest dan wat orde te scheppen in een atelier vol onoverzichtelijke chaos die ik notabene zelf en van jaren ver heb aangebracht. Voor morgen hoop ik mezelf beterschap te horen voorspellen. Voor morgen hoop ik op verzoening!

20:13 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-12-03

Herinnert u zich...

Herinnert u zich deze nog? Op 5 februari van dit bijna afgelopen, gezegende jaar werd buiten de vergaderzaal van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties in New York een wandkleed met daarop de reproductie van Picasso’s Guernica, bedekt met lichtblauwe gordijnen. “Een gebombardeerd Spaans dorp met gillende mensfiguren en een uiteengereten paard werd niet als de juiste achtergrond beschouwd voor de toespraak van de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, waarin hij de leden van de VN Veiligheidsraad opriep om hem te steunen in een oorlog tegen Irak”. Wedden dat sommigen dit nog knappe marketing-strategie van de Amerikanen zullen noemen.

Meer… En meer… En nog meer hierover was er ook bij Hinke.

Is getekend: de meester die opgetogen is om straks voor een volle week te mogen vertrekken naar de enige en echte Lichtstad… Met een goed gesternte mag u hem volop en in vol ornaat terug verwachten op Maandag 5/1/2004. Zijn beste wensen voor een gezegend en gezond nieuw jaar heeft u nu al!


10:36 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het fluiten

Nu weet ik plots weer wat hier gisteren en vandaag veel beter had gestaan; was een citaat van de Ouwe Heer hier niet veel beter op zijn plaats geweest?:

“ Iedereen wil kunst begrijpen. Waarom? Waarom proberen mensen het fluiten van een vogel niet te begrijpen? Waarom houden mensen van de nacht, de bloemen, alles om ons heen, zonder de behoefte om het te begrijpen? ”

 

Pablo Picasso



10:32 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Laatste bericht

Laatste bericht aan PJV aka Tom Verkindere
(tevens poging om de debatten die er geen geworden zijn maar weer af te sluiten).

Ach, waarover een mens zich niet al druk maakt nietwaar! Iemand geeft via een onnozel truukje zijn tellers een handje en beschouwt dit triomfantelijk als een kerngezonde, blozende houding van weldoordachte marketing… Een ander stoort zich daar aan… Iemand speelt het spelletje met een bal die veel te groot is dan toegelaten en een ander bedankt hartelijk om met zo’n speler mee te spelen…
Iemand, ach wat… laat maar zitten. In het leven kan men kiezen… Iemand kiest voor wat kunst echt kan zijn, een ander is dolgelukkig met het surrogaat. Ik wens PJV aka Xirit, intussen aka Tom Verkindere, als ultieme natte droom een welgemeende rotvaart richting hemelnettoptien.
Ik hoop alleen dat de echte Tom Verkindere daar ook om kan lachen. Het screenshot dat kan bewijzen dat niet hij maar een ander de echte Xirit is, ligt zo hij dat zou wensen ter beschikking in de verzamelde ateliers van de redaktie.

“Een schilderij heeft een lijst nodig, zoals geluk doodsangst”.
(Herman de Coninck)

Was getekend: de meester die zich gelukkig acht nog altijd verbaasd, en soms zelfs

perplex, te kunnen staan over de bodemloosheid van de dingen.


10:28 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-12-03

Eerste bericht aan Superkeun

In Uw tweede reactie van daarnet, mijn waarde Superkeun, reactie bij mijn adrenalinevol Ensor-stukje van gisteren, geeft U mij eindelijk ook uw url-adres mee! In die eerste reactie was dat nog helemaal niet het geval. Maar ik had je enkele minuten geleden zo ook al gevonden! Google werkt hoor! Een fantastisch instrument naar wij uit veelvuldig gebruik allemaal al weten! Wie Superkeun intikt komt inderdaad onvermijdelijk en nergens elders dan bij “All that matters” terecht! Alles wat de moeite waard is, m.a.w.! Dat verdient meteen een plaatsje op mijn Blogrol, zie ik! Wel mag ik U aanraden het niet al te ver te gaan zoeken. Paul, dacht u? Volgens mij komen een aantal andere voornamen net zo dicht in de buurt! Johan, PieterJan, Gerald, Geert, Robin, Patrick, Claude, Joris, Dimi, Dominiek, Viviane, Marc, Pol, Aude, Filip, Philip, Plijs, Puck, Ronny, Nicole,  En zelfs Bernard is daarbij helemaal niet uit het oog te verliezen… 


Ps: Superkeun schrijf je dat nu met hoofdletter of niet? Met Uw goedvinden doe ik met hoofd.


(Was getekend op zondag: “De Meester die beseft dat alle gissen menselijk is”.)



11:15 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Ernst, ernst of alweer Ernst

Dit is dan weer mijn vraag vandaag. Ben ik echt op het slechte pad? Ik merk: het gaat van kwaad naar erger! Ik die een natuurlijke aanleg heb om afstand te nemen, verte te scheppen, om die afstand bovendien om te zetten in iets wat neerslaat op een tekenblad, ik dus, mijn eigenste eigen zelf, ik betrap er mij op dat ik zelf ook steeds meer blogs van anderen ga zitten lezen! Jongens en meisjes, zo kan het niet verder… Straks raak ik (in deze kerstvakantie) warempel zelf ook nog in het drijfzand van de dagelijksheid verzeild. Dat kan niet de bedoeling zijn! Toch lees je af en toe op een blog iets wat je toch wel belangwekkend kan noemen en iets wat zelfs van een eigen visie getuigt. Heel ernstig, heel erudiet, heel geloofwaardig… Zoals Librarian vandaag in zijn keurig antoord op de vraag van twinkeltje. Toch stel ik, bij al die aangenaam verrassende ernst die ik bij Librarian mag lezen, de vraag: Moet luchtigheid niet vaker ons deel zijn, Waarde Man van Boeken? Zeker als we in donkere dagen als deze panne(n)koeken wil bakken voor al wie ons lief is...

(Was getekend: De meester die aarzelt tussen Ernst, ernst of toch maar weer ernst met hoofdletter…)



11:01 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

De Meester Blij

Deuntje van de week, dit om op te dreunen, bij voorkeur in de eerder late avond, net voor het slapengaan:

 

Eigen ballen eerst: kerstbal, braakbal, stressbal…
Kliederkladder, de Meester heeft geen mal en duidelijk niets te zeggen in de stal.

(Was getekend op zondag: “De Meester die blij is dat het eindelijk kerstvakantie geworden is en dat die rotacademie even naar de achtergrond mag verdwijnen. ”)


10:11 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-12-03

James Sydney Ensor is terug!

Een mens kan niet blijven doen alsof. Mezelf met enig poeha uitgeroepen tot zelfverklaarde Anonieme Meester zit ik in mijn pas begonnen eeuw wat beduusd rond te kijken. Zolang ik mij dat herinner heb ik het altijd gedaan! Tussen de bedrijven door heb ik wel altijd dingen genoteerd. Opgeschreven. Dingen en dingetjes, kriebelkrabbeltjes, droedeltjes, monstertjes… Dingen waar nergens elders plaats voor was. Meestal waren die nooit voor publicatie bestemd. En da’s maar goed ook. Nu ik bijna per ongeluk één en ander ben gaan dumpen op een “modern voertuig” als de Skynetblog kan ik natuurlijk niet blind blijven voor de gebreken die bij het voertuig zelf blijken te horen. Dus, ik weet het, het is echt heel erg zonde van mijn tijd, maar soms klik ik ook wel eens op één van die ge-update blogs. Soms, o wee, niets menselijks is mij vreemd, bezoek ik waarlijk zelf ook wel ‘ns de top-tienen en de meeste-bezoekers-van-gisteren-lijsten. Zo kom je nog eens ergens! Ik ontdek wie bij die lijsten “tricheert” en de mosterd van zijn bezoekers via erg doorzichtige linken op sekssites,

mokkelforums en verleidingseilanden zoekt. Ik ontdek teveel dat goed is voor één mens alleen. Van wat een kale kermissen kom ik thuis. Ik ontdek wie het ondanks alles eerlijk speelt. Ik ontdek wie iets te zeggen heeft en wie dat nooit zal doen, wie ze’t zouden moeten verbieden dat ie ooit nog met zijn of haar gezever onder onze aandacht probeert te komen. En o ja, ik heb zelf ook de Librarian-storm gevolgd en ik heb gezwegen. Waarom, beste kunstliefhebbers, waarom zouden wij ons opwinden. (Al doe ik het vaker dan mij lief is en zal ik het hier nog vaker doen, men weze gewaarschuwd!). Deze hele blograge, deze hele Ensoriaanse optocht van duizend zielen in één zak die geen bal te zeggen hebben, raakt vanzelf wel opgelost. Sommigen beginnen er aan en ze weten niet aan wat. Laten we mild zijn en het hen vergeven. Overigens heb ik, nu ik het toch over mildheid heb, gemerkt dat het stilaan kerstmis wordt. Sommige blogs zien er, kreunend onder hun versiering en versierselen uit als veel van onze huizen. Opgetuigd en opgesmukt onder duizend sterren en strepen die een helse pijn doen aan de ogen. Ballen, frunsels en froezels. De wansmaak tentoon- en uitgespreid. Uit-ge-stald! Nooit gedacht dat er zoveel leegte in zoveel levens (en wellicht ook in zoveel huizen) kon staan uitgestald!

 

(Was getekend: “De Meester, met het geheven vingertje, die het ondanks alles goed met jullie meent!”)

Librarian
The James Ensor House en nog veel meer Ensor…

Over de wansmaak, al dan niet uitgestald

 


07:59 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-12-03

Niet altijd dezelfde furie

 

Laten we wel wezen. In tegenstelling tot wat men misschien uit mijn bericht van zondag zou kunnen afleiden, heb ik helemaal niks tegen de grote emoties. Helemaal niks ook tegen hen die in de mogelijkheid zijn om er zich als in een particuliere eredienst dagelijks van te bedienen. Het mag, vanzelfsprekend mag het! Wat zeg ik, het moet zelfs! Theatraliteit, Opera, Het Grote Gebaar… Oh, het zijn alle broodnodige ingrediënten om onze betere dagen te kruiden. Genieten dus maar van wat zich aandient! Veel te vlug, en veel vlugger dan gedacht, komt er immers een dag waarop onverbiddellijk de mildheid aan de einder daagt en men voor de grote gevoelens van weleer alleen nog de schouders op kan halen. Ja zeggen dus wanneer het kan én mag. Gulzig, gretig en graag… Of zoals Lous Paul Boon, overigens zelf ook een voortreffelijk kliederaar, het vroeger al placht te zeggen: “Ge kunt in het leven niet altijd dezelfde furie opbrengen”.


07:39 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-12-03

Een horzel op de rug van een rund

 
Zondag 14 december 2003
 
Het begint vaak met iets heel klein. Met iets onbenulligs, iets dat te onnozel is om dood te doen. Een lichte irritatie. Een horzel op de rug van een rund. En dan groeit het. Lichte ergernis wordt wat grotere wrevel. En voor je het weet neemt de wrevel je met zich mee en ben je woedend! Sta je in lichtelaaie. Ziedend langs de kant van de weg…
In die omstandigheden ook nog iets willen “maken” is niet aan te raden, vind ik. Grote emoties zijn wel vaker heel slechte raadgevers en staan de gezonde en evenwichtige creatieve daad in de weg. Je wacht maar beter tot het ergste geleden is, tot wat je vervult is weggeëbd. Of zoals Ann Petersen, de grote diepbetreurde van de laatste dagen, over acteren zei. “Het is heel eerlijk doen alsof”. Dit geldt evenzeer voor iemand die iets nieuws wil scheppen en zich daar nog toe in staat acht ook.




08:23 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-12-03

Een besef van zonde

Donderdag 11 december 2003

 
Als we het mogen geloven leeft volgens die verdoofde en trage leguaan die in het Vaticaan al eeuwen de dienst uitmaakt, de overgrote meerderheid van ons in zonde. En het houdt niet op. Het zondebesef dat men ons vanuit Rome nog dagelijks probeert aan te praten is weliswaar compleet uit de tijd maar toch gaat men onverminderd door met ons de baarlijke duivel aan te doen. Dit mag niet, en dat nog veel minder, en wat dan gezegd van dit… Oe! En A en O wee!… Zelf leef ik al jaren gelukkig samen. Mijn vriendin en ik, we slaan elkaar niet en wij zijn ook nooit alleen. Zij en ik, we zijn altijd samen met de mooie zonde waarin wij leven. Ik mag u vandaag dan ook meedelen dat het zonder enige vorm van berouw is dat ik hier en nu voor eens en voor altijd het onomkeerbare besluit heb genomen! Vandaag breng ik al mijn oude encyclieken (samen met de oude telefoonboeken en een pak mislukt artistiek geklieder dat ik natuurlijk wel eerst vernietigd heb) naar het containerpark. Kom jij ze nu niet recupereren!

08:06 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-12-03

Waarde William

Zondag 7 december 2003


Waarde Wings van William,
Beste William van Wings,

 

Ik ben erg vereerd om als 1000° bezoeker van “Wings” ('De Aanschouw') een tekening van jouw hand(zie ingevoegde foto) in de wacht te mogen slepen. Alleen ben ik momenteel nog al te zeer onder de indruk om nu al een slimmigheidje te bedenken om én in het bezit te komen van jouw onvolprezen tekening én ook nog ’s mijn (onvolprezen) anonimiteit te kunnen bewaren. Geef mij enkele dagen!
Biezondere groeten,

A.M.

Ps: Wat is er vanmorgen mis met de optie "Voeg een foto toe". Ik slaag er maar niet in om het (bij Wings gestolen) beeld van mijn gewonnen tekening hierbij in te voegen... Tenzij het nu wel zou lukken... Nee dus...
Up date: Foto toegevoegd op maandag 8/12/2003...


08:02 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-12-03

Traktaat

Zaterdag 6 december 2003

 

Wat ik vanmorgen toch wel in mijn schoentje vond: een traktaat waarin sprake is van “De grootstad als embleem van de Moderniteit in het werk van Georg Simmel”. Dat vind ik nu ’s een mooi cadeau! Zou je geloven dat ik er blij mee ben! Jij ook?

 


09:07 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-12-03

Een stapje in de wereld

Vrijdag 5 december 2003

 

Af en toe moet een mens weer ‘s onder de mensen komen. Een stapje in de wereld! Zo kwam ik gisterenavond in Flanders Expo terecht voor de openingsavond van Lineart 2003. O wee! Wat een hoogmis voor de kunst zou moeten zijn – 1050 kunstenaars, 30000 bezoekers! - lijkt elk jaar nog wat harder op een ordinaire jaarmarkt van lijsten en wat daar tussen pleegt te hangen. Een zaak van handige, vlotte jongens die zonder scrupules in staat zijn om tegelijkertijd warm en koud te blazen… Platvloers en niet gehinderd door enige artistieke authenticiteit! Het is mooi geweest. De kater die mij vanmorgen bij de lurven heeft, zegt, echt waar, meer over Lineart dan over mij!

Als u vandaag of morgen zelf ook op Lineart terecht mocht komen: Ik wed dat u niet zal hebben gezocht naar wat u er vindt!

 

Internationale Kunstbeurs Lineart 19de, 20ste en 21ste eeuw
Van 05/12/2003 tot 09/12/2003
Openingsuren: 11.00 –19.00/op vrijdag en maandag nocturne tot 22.00
Toegangsprijs: € 8
Plaats: Flanders Expo Gent
Website: http://www.lineart.be


10:31 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-12-03

De kick van de kunstenaar (1)

Donderdag 4 december 2003-12-04

 

Het statuut van de kunstenaar mag dan hier te lande nog altijd rammelen als een rammelaar, de kick van de kunstenaar is levend en wel. Af en toe hoor ik hem roepen! Met mijn stem roept hij:
“Dat het schrijnen kan op het canvas! Zoals een boom kan bloeden!”


08:31 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-12-03

De anonieme geschiedenis

Woensdag 3 december 2003

 

De geschiedenis… De geschiedenis, wat had je gedacht, is vaak niet alleen verborgen, ze is nog veel vaker anoniem. Gezichten verdwijnen naam- en spoorloos in de verkommerende pakhuizen van de tijd. Net zoals dat met ons, met jij en ik, vroeg of laat niet anders zal zijn. Voor wie nu al tijd heeft (of neemt) om compleet de mist in te gaan: Op Timetales.com stikt het van de vergetelheid… Een mooie plaats voor wie zachtjes inzicht wil krijgen in de anonieme ateliers van de twintigste eeuw. Wie goed kijkt kan hier best zichzelf 's tegenkomen!

Bron en foto:
http://www.timetales.com

 

 





09:31 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-12-03

De Kunst is het (1)

Dinsdag 2 December 2003

 

De kunst is het om het net op tijd te “stoppen”, om op het allerjuiste en énige moment op te houden… Geen veeg teken teveel. Geen streep verf, geen brug van kleur te ver… Gewoon stoppen en het moment waarop dat moet gebeuren heel juist aan te voelen. Kijken, zien wanneer iets eindigt, wanneer iets als “af” kan worden verklaard… Het einde perfect in te kunnen schatten, dat is de hele wereld van verschil. Dat is (volgens mij, maar ja, wie ben ik natuurlijk) de kunst!

 

Nog “De kunst is het”: In het NRC van 19/5/2000: De gemakzuchtige slaapkamers.




09:22 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-12-03

Het is groen en het lijkt op ons...

Maandag 1 December 2003

 

Tja mijn dierbare man of vrouw, die zich naar ik vermoed, wellicht vanwege de “weeromstuit van het leven” GDB le mal aimé pleegt te noemen, in jouw commentaar van gisteren heb je het over een belofte die ik zou moeten houden… Een belofte? Een heuse belofte? Tja, of ik Anonieme Ziel (die om later nog wel ‘ns uit te leggen goeie redenen opteer om in alle anonimiteit te blijven werken), hier op deze eigentijdse plaats, met dit “futiele blaadje wind” een heuse belofte zou heben geschapen… En wat er dan wel zijn mag om waar te maken? Ach, sta me toe mijn dierbare GDB, het zijn geen vragen voor een maandagmorgen… Weg ermee… In elk huis moet met heel veel zielen worden samengewoond! Liever, veel liever geef ik mij dus vanmorgen, in de stilte van mijn ochtendlijk atelier over aan de weelde van het ordinaire, aan al het maandagse van de wereld… Wie echt wil werken weet dat hij met heel erg weinig tevreden kan zijn. En het mag soms veel  platvloerser dan eerst gedacht, veel laagbijdegrondser dan ooit vermoed… Een thermos hele sterke zwarte koffie bv., en voor de sportuitslagen, een vers exemplaar van “Het Nieuwsblad” waarmee ik, als alles goed gaat, morgen alweer de kachel aanmaak. Daarna is het over, daarna moeten we echt wel weer aan de slag. So what? Nog even niet denken dus! Even zeggen: Vandaag moet niet worden gedacht. Of het nu Kunst is of niet? Ach wat, het is er eerst helemaal niet, daarna wordt het gemaakt en plots… plots blijkt het te bestaan. Net zoals iets dat groen is en op ons lijkt. Wat is het? Wat mag het zijn? Is het een gedrocht uit plasticine of is het iets uit de hemel. Een man uit het woud, een forestman? Ach wat, een zekere Pongo maakt het… Hij maakt het waar je bij staat en voor je het weet… gaat het leven! Voor je het weet geef het je toe, “you”ll admit it, my friend GDB”: “Het is groen en het lijkt op ons”.

Bronnen: [pongomania!] >A hangout for creatures made of Pongo [tm]<

(Ook de foto komt ons vanuit deze hoek toegewaaid…)



07:55 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-11-03

Het Leve Mij-Talent

Zondag 30 November 2003

Iemand (Ayam) vroeg zich gisteren al meteen af wat op deze plaats bedoeld mag worden met “meester”… Vooraleer iemand op minder spirituele ideeën komt, toch maar meteen de nodige klaarheid scheppen. Zoals het hierboven staat vermeld, is hét, en niet anders: “Anonieme Meester, 21° Eeuw”. En toch, mijn beste kunstfanaten, mijn dierbare minnaars van penselen, vrees ik, dat dit niet uitsluitend een kunstbladzijde (in de gefake-te ik-vorm van een schamele skynetblog) wil worden . Deze bladzijde heeft bij nader inzicht, aanleg om iets “anders”, iets “groters” te worden. Dit is een plaats waar eer verstrekt wil worden aan alles wat naamloos is, aan al die Anonieme Meesters, Anno 21° eeuw, onder ons. Dit lijkt nu al op een Proeftuin, een Oefenveld, een Atelier,  een Probeer-Mijn-Pen-Plaats, een Peyton Place  voor al wie in weerbarstige tijden als deze in de weer wil blijven.  En Weerbaar.  Al wie schoonheid aan wil dragen, al wie met gegronde redenen toelating krijgt om giftig te doen omdat hij daar nu eenmaal – ondanks hem - de allure voor heeft, het “Leve Mij-talent”, komt hier ooit, vroeg of laat, wel ’s goed terecht.!  De beelden komen van eeuwen her, dat weten we. We zijn niets en niemand zonder de wetenschap van wat wij achter ons weten liggen.  Ook Nu Nog. Anno Nu… Al gaat het snel nu en wordt een huid al heel vlug een “skin”, een huis al heel snel een  “motorhome” voor  wie onderweg wil zijn. Een pen scherpt zichzelf, legt zich aan als woorden bij de huid.  Zo is het Anno Nu! Zo mag het zijn!

Bronnen:
Anonieme Meester
21°Eeuw




09:37 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-11-03

Kon het, kan het, dat...

Een begin als een ander! En waarom niet meteen met een vraag in het Huis van de Anonieme Meester vallen… Kon het, kan het, dat… Indien Leonardo, samen met die andere Anonieme meesters van toen en altijd, op zijn stappen terug zou komen, dat IE dan nu, anno nu, niets meer dan een doodgewone, ordinaire Webmaster met wat lef zou zijn geweest? En dat we misschien niet eens van hem zouden hebben gehoord? Wat daarvan te denken? Wat daarvan gedacht? Anno Nu?

08:56 Gepost door AnoniemeMeester | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |